Hassa’nın Aktepe Nahiyesinde Nüfus Memuru olarak çalışıyordu babam. Bizler de ailecek Aktepe’de Şıkça’ların bahçeli evlerinde ikamet ediyoruz. Aktepe’de dört değişik evde oturduk. Ben Aktepe İlkokulu’na gidiyorum. Yıl 1968, okullar yaz tatiline girince Aktepe sıcak olduğu için daha serin bir yer olan Aktepe’nin üst tarafında dağlara doğru yaklaşık 6 km mesafede bulunan Eğribucak köyünün ilkokulunda üç ay kadar kaldık. İlkokul, Eğribucak ile Yukarıbucak köyü arasında bir yerde idi. Aktepe’de Jandarma Karakolu Komutanı Konyalı Başçavuş Ali Çetin vardı. Eşi Emine Çetin, kızı Meşkule, oğlu Abdullah ve bir de ismini hatırlamadığım çocukları daha vardı.
Babamla isim ve aile olarak da soy isim benzerliği olan bu aile ile birlikte bir yaz Eğribucak köyünün ilkokulunda ikamet ettik. İki Ali Çetin ailesi olarak çok güzel günlerimiz geçti. Aktepe’den Eğribucak köyüne giderken üzüm bağlarının arasından gidilirdi. Demircilerin bağını, futbol sahası olarak kullanılan eski Tayyare meydanını ve Yünlü tepeyi geçer Eğribucak’a varırdık. O zaman köy yolları hep stabilize yoldu. Aktepe Eğribucak arasında dolmuşluk yapan burunlu bir minibüs vardı, Antepli Cemil’in. Yanılmıyorsam bu vasıtaya cemse deniyordu.
Aktepe, 1930 yılında Türkiye’nin güneyini işgal eden Fransızlar tarafından kurulmuştur. Söğüt’ten bir grup aile iskân edilmiş. Benim dedem (babamın babası) Hüseyin Paşa Çetin ailesi de buraya ilk gelenlerden. Yani Aktepe’nin kurucu ailelerinden. O zaman Kırıkhan’a bağlı bir nahiye Aktepe. Kırıkhan dolayısıyla Aktepe de Fransız yönetiminde. Fransız yolu ile daha sonra yapılan yolun arasında kalan yerleşim yeri çok düzgün cadde ve sokaklardan oluşuyor. Planlı bir yerleşim yeri olmuş. Daha sonraki yerleşim yerinin cadde ve sokakları dar ve eğri büğrü vaziyette. Nahiye Müdürlüğü, Nüfus Memurluğu ve Jandarma Karakolu eski Fransız yolunda çarşıda idi. Bu Fransız yolunun iki tarafında köprü bulunmaktadır. Aktepe’nin yerleşim alanı bu iki köprü arasındadır. Bu çarşıda aynı zamanda bir pazar yeri de yapılmış. Şu an boş olan alan. Şimdi park yapılmış. Çarşı daha sonra yeni açılan Kırıkhan Hassa yolunun iki tarafına taşındı. Aktepe, yine iki yeni köprü arasında. Şimdi ise yeni bir çevre yolu yapıldı. Hassa’dan Kırıkhan’a doğru giderken Aktepe’nin içinden birisi eski ikisi yeni üç ana cadde geçmektedir.
Aktepe, çocukluğumu doya doya yaşadığım bir yerdir. Göbelek (mantar) toplar, kuş lastiği (sapan) ile kuş avlardık. Kuş yakalama tuzakları (kapan) kurardık. Çelik-çomak, çember sürme, gülle, saklambaç, yakan top oyunu, bodu bodu, çizgi, beştaş, birdir bir, istop, yağ satarım bal satarım gibi ne kadar oyun varsa hepsini oynadığımız bir zaman dilimiydi.
EĞRİBUCAK
Güzel vatanımın güney ucunda
Dağlara bakıyor Eğribucaklı
Hatay ilinin Amik ovasında
Terlere batıyor Eğribucaklı
Gümüşen, Çavuşlu, kıral tarlası
Sebzenin meyvenin olur alası
Karalahananın leziz sarması
Çorbayı seviyor Eğribucaklı
İşleyip demiri bulurlar tavı
Katlığın özünde yaparlar avı
Dillere destandır etli pilavı
Kaşığı vuruyor Eğribucaklı
Mor menekşe kokar Gâvur dağında
Tatlı üzüm yeter Toruk bağında
Patates kızartır zeytinyağında
Üzümü satıyor Eğribucaklı
Zergeden, Boz yokuş, Soku tepesi
Kabırlığın özü, Kara tepesi
Yünlü tepesi Abazın çevresi
Zâret’e gidiyor Eğribucaklı
Dört tarafı buğday arpa ekili
Her tarafı yeşil çamla çevrili
Ankara’ya gönderiyor vekili
Meclise varıyor Eğribucaklı
Serinleme yeri bitli pazarı
Vardır değirmeni vardır hızarı
Şu satırların öğretmen yazarı
Dualar bekliyor Eğribucaklı
Eğribucak benim biricik köyüm
Rüyama giriyor hemen her öğün
Değil dünyalara, mahşere değin
Sevdası yakıyor Eğribucaklı
Zekeriye OKCU
