Yaş ilerledikçe zamanın daha hızlı geçtiğini düşünüyor ve hissediyoruz. Hele de emekli olduktan sonra bunu daha da çok fark ediyoruz. Zamanın su gibi akıp gitmesi, yaş ilerledikçe kalan zamanın azalması sonucunda hissettiğimiz bir durumdur. Türkiye’de bir insanın ömrü ortalama 70-80 yıldır. İnsanoğlu 60’ından sonra bu yaş sınırına yaklaştığı için biraz panikliyor. Çünkü ömrün kısaldığını görüyor. Ama daha yapacak işler var diyor. Emekli olunmuş ise günlük yaşam değişiyor. Gece yatma, sabah uyanma saati değişiyor. Gece geç saatlere kadar uyunmuyor, sabah uyanma vakti de öğleye doğru oluyor. Dolayısıyla gün oldukça kısalıyor. Ve bu kısa zaman çabuk geçiyor. Bu durumda hızla geçen günler, haftalar, aylar ve yıllar insanda telaşa sebep oluyor. Her geçen gün ölüme yaklaşıyor olmamız korkuya sebep oluyor. Tıpkı hızla gidilen bir yolun sonunda uçurumun olduğunu bildiğimiz ruh hali gibi.
Bir de belli yaştan sonra akranlar bir bir hayata veda edince sıranın kendisine geldiğini düşünüyor insan.
Küçükken daha çabuk gelişme isteği, bir an önce büyüme arzusu zamanın ağır gittiğini hissettiriyor. Oysa ileri yaşta büyüme hissi olmadığı için zamanın daha ağır geçmesini arzuluyoruz.
Zaman, çocuklukta daha yavaş, yaşlılıkta ise daha hızlı geçiyor. İlk gençlik yıllarımızda birisine 40 yaşında dendiği zaman kocaman adam derdik. 40 yaş gözümüzde bayağı ileri bir yaş olarak algılanırdı.
Yaşlandıkça, 40 ile 80 yaş arasındaki 40 yıl, 5-10 yaş arasındaki 5 yıl kadar hızlı geçtiği hissini yaşatabilir. Bir mesleğe girip de emekli olduğumuzda “daha dün gibi ilk göreve başlayışımız” diye söylüyoruz. Hâlbuki göreve yeni başladığımızda bu görev biter mi diye söyleniyoruz. Sonunda kocaman bir ömür geçmiş. Hayatın sonlarını yaşadığımızın farkına varıyoruz.
Vakit durmuyor. Her gün biraz daha ihtiyarlıyoruz, her gün biraz daha çöküyoruz. Daha dün denecek kadar yakın bir geçmişte gençtik. Çok çabuk geçiyor zaman. Hayat dediğimiz şeyden vazgeçmeye hiç niyetimiz yok. Zira yaşamak, hayatta var olmak insanoğlunun vaz geçilmez arzusudur. Yapılacak çok işim ve sevdiklerimle geçirecek zamana ihtiyacım var, düşüncesinde oluyoruz.
Önümüzde kalan günler eksildikçe bazı şeylerin kıymetini daha iyi anlıyoruz. Hayatın o hengâmesinde hiçbir şeyi fark edemiyoruz. Fakat ne yazık ki artık yaşamaya imkân ve fırsat bulamıyoruz. Eskiden ağır ağır tadını çıkara çıkara kağnı gibi geçen mevsimler artık hızlı tren gibi geçiyor.
Hayatın ilk dörtte biri tadını çıkarmasını bilemeden; son dörtte biri de artık tadını çıkaramaz olduktan sonra geçip gidiyor. Önce, çoğu zaman fırsatımız ve imkânımız olmadığı için yaşamasını bilmiyoruz, sonra da yaşama gücümüz kalmıyor. Ölüm anına her saat biraz daha yaklaşıyoruz.
Bir bakıyorsun dün gibi gelen anılar, aslında yıllar öncesine ait. Çocukken bitmek bilmeyen günler, büyüdükçe sanki göz açıp kapayıncaya kadar geçiyor. Zamanın bu kadar çabuk geçmesi belki de onun kıymetini hatırlatıyor bize. Çünkü bir sabah uyanıyorsun ve fark ediyorsun; bazı insanlar göçmüş, bazı değerler sönmüş, duygular yok olmuş, bazı mekânlar bile eskisi gibi değil. Bu durumda hiçbir şeyin kalıcı olmadığını anlıyoruz.
Şu söze kulak vermek gerekir:
“Ömür dediğin üç gündür; dün geldi geçti, yarın meçhuldür. O halde ömür dediğin bir gündür; o da bugündür.”
Herkese sevdikleriyle birlikte sağlıklı, huzurlu ve güzel bir ömür diliyorum.
