İYİ İNSAN OLMAK
İnsan öldüğünde en yakınının, en sevdiğinin unutma süresi 18 aymış.
Yani 18 ay sonra acısı diner, sizi tatlı bir anı olarak anımsarmış.
Düşününce içim acıdı bir an...
Değer verdiklerimizin, çok sevdiklerimizin, “onlar olmadan asla olmaz” dediklerimizin bizlerin 18 ay sonra unutacak olması...
İyi bir iş, geniş bir ev, bir araba, emeklilik hayalleri, “hele şu da olsun rahatlayacağım” derken bir bakıyorsun hayatın sonuna gelmişsiniz.
Lakin bizim yaradılış sebebimiz araba, ev, bağ, bahçe değil ki...
Hiçbir değer üretmeden, iz bırakmadan yaşanan bir hayat 80 yıl değil de 800 yıl olsa ne yazar ki?
18 ayda unutulduktan sonra...
Yazık oluyor bize. Çok ucuza gidiyoruz.
İnsanın yetiştirdiği öğrencileri olmalı, öğretmen olmasa bile...
Yazdığı bir kitabı olmalı en azından, ya da yazmaya niyetlendiği...
Tanımadığı, adını bile bilmediği insanlarda iz bırakmışlığı olmalı...
Birileri çevirmeli yolunu “Siz beni tanımazsınız ama ben sizi tanıyorum, siz benim hayatımı değiştirdiniz” demeli yıllar sonra...
İnsanlara selam vermekten korkmak şöyle dursun, tanımadığı onlarca insanın yüreğine dokunmalı, sohbet etmeli, dertleşmeli, arkadaş olmalı...
Velhasıl kelâm, eşyaya ve kula kul olmak değil, iyi ve verimli bir insan olmak önemli...
Ah bu çok fazla dünya telaşesine dalmışlığımız yok mu...?
Alıntıdır
KİMSİN
Nasreddin Hoca’ya sormuşlar: “Kimsin?” “Hiç” demiş Hoca, “hiç kimseyim.” Dudak bükülüp önemsenmediğini görünce, sormuş Hoca: “Sen kimsin?” “Mutasarrıf”ım demiş adam kabara kabara. “Sonra ne olacaksın?” diye sormuş Nasreddin Hoca. “Herhalde vali olurum” diye cevaplamış adam...
“Daha sonra?..” diye üstelemiş Hoca. “Vezir” demiş adam. “Daha daha sonra ne olacaksın?” “Bir ihtimal sadrazam olabilirim.” “Peki ondan sonra?” Artık makam kalmadığı için adam boynunu büküp “Hiiiç.” demiş “Daha niye kabarıyorsun be adam, demiş Hoca... ben şimdiden, senin yıllar sonra gelebileceğin makamdayım.
Makam, mevki, rütbe, unvan; bunların hepsi cekettir. Ceketi asar bir yere gideriz. Arkamızda sadece insanlığımız kalır ve öldüğümüzde sadece çıplaklığımızı götürebiliriz bu dünyadan.”
NÖBET YERİ
Yeni tayin olduğu Alayı denetleyen Albay, nizamiyedeki bankın başında nöbet tutan iki eri görüp “Neden orada nöbet tuttuklarını” sormuş...
“Bilmiyoruz komutanım, eski komutanımızın emri ile sürekli bu banka nöbet yazılır” diye cevap vermiş askerler...
Merakını yenemeyen Albay bir önceki Alay komutanını telefonla aramış ve sormuş, “Vallahi bilemiyorum” demiş eski komutan, “Epey önceden konulmuş bir nöbet geleneğini biz de devam ettirdik.”
Israrla üç komutan geriye giderek bu nöbeti ilk koyan 80 yaşındaki Emekli General’e ulaşılmış.
“Affedersiniz efendim, ben sizin 30 yıl önce başında olduğunuz alayın yeni komutanayım” diye kendine tanıtmış Albay, “Nizamiyedeki bir bahçe bankanın başında iki tane nöbetçi buldum... Bu nöbeti ilk siz koydurmuşsunuz...
Bu bankın özelliği hakkında bilgi lütfeder misiniz?”
Emekli General “Nasıl olur?” demiş, “Boyası hâlâ kurumamış mı?”
TÜRK NEREDE?...
Banu AVAR’dan:
Ön plandaki siyasetçiler “Ben Türk değilim” diyor.
Ön plandaki sanatçılar “Ben Türk değilim” diyor.
Ön plandaki iş adamları ve zenginler Türk olmadıklarını açıklıyorlar.
Üstelik bu alanlar Türklere kapatılmış durumda. Siyasetçi olmaya kalksa engellenir!
Sanatçı olsa kimse adını anmaz.
İş adamı olsa batırılır. Peki Türk nerede?
Türk oy veriyor.
Türk asker olup ölüyor. Türk polis olup ölüyor. Türk tarlada ürünüyle aç kalıyor.
Türk fabrikada işçi, Türk dairede memur.
Aynı Osmanlıya dönmüşüz!
Sonra biz bunları söyleyip uyan Türk deyince Türkçüler ırkçı diyorlar!
Oysa Türk olmayanların ırkçılığından, Türkçülere ırkçılık yapma imkânı kalmamış ki, Türk ırkçılık yapsın!
Bütün köşe başları tutulmuş.
Türkiye’de asıl ırkçılığı Türk olmayanlar yapıyor!
