Bizi, kaç şiddetinde salladın ki;
Taşları yerine oturtup,
Herkesi kendine getirdin.
Zayıfları aramızdan alıp,
Direnenleri de güçlendirdin.
Bize, ne kuvvette şamar attın ki;
Gaflete düşeni uyandırıp,
Ölü toprağını kaldırdın.
Şaşıranı yola getirip,
Benlikleri de kendine döndürdün.
Bize, ne şiddette seslendin ki;
Sözlerin doğrusunu söyletip,
Duyulanları gönüle koydurdun.
Tatlı sözlere alıştırıp,
Güzellikleri de hatırlattın.
Bize, hangi hızla estin ki;
Uzaklardan haber getirip,
Başkasının derdiyle dertlendirdin.
Dostlukları sağlamlaştırıp,
Mesafeleri de kaldırdın.
Bizi, kaç derece ısıtın ki;
Aile bağlarını güçlendirip,
Haneleri cennete çevirdin.
Kardeşi kardeşe kucaklatıp,
Büyüklerin de olduğunu gösterdin.
Bize, öyle bir şok yaşattın ki;
"Ben" yerine "biz" i…
"Tek" yerine "hep" imizi…
Kabukları kırmamızı…
Tek yürek olmamızı…
Hatırlattın, öğrettin, yaşattın…
